"Een coach helpt, inspireert en motiveert."

Victoryblog #1 – Wendy

0

Wendy is een vrouw dat de 40 bereikt. Ze heeft vier kinderen uit een eerder huwelijk, twee hier van zijn sterk aan het puberen. Al 10 jaar is ze samen met haar vriend. Toen ze kwam voor haar eerste gesprek vertelde ze veel, heel veel. Zo ging het gesprek van hot naar her. Zo vertelde ze dat ze in van alles en nog wat vastliep, ze was prikkelbaar, had geen overzicht meer, schold op de kinderen en in gedachten rammelde ze de kinderen of haar partner wel eens door elkaar als ze niet het gevoel had dat ze werd begrepen of gezien.

Het knelpunt

Ze zat er doorheen, ze had duidelijk hulp nodig, dit gaf zij dan ook duidelijk aan. Maar ze twijfelde, zo had ze al meerdere malen hulp gehad maar nog geen succes geboekt. Wendy had een aantal keer het gevoel zelf de hulpverlener te zijn in plaats van degene die hulp nodig had. Tegelijkertijd waarschuwde ze mij hier mee aangezien de kans groot was dat dit nog een keer zou gebeuren. Dit was een duidelijke ‘stille’ hint naar mij, dit moest niet nog een keer gebeuren.

Coachingstraject

Voor het coachingstraject gaf Wendy aan dat ze het fijn vindt als dingen gewoon zouden worden gezegd zoals ze zijn. Zo hoef je er geen doekjes omheen te winden. Aan het einde van het gesprek wilde ik een reactie geven op wat ze me allemaal had verteld. Voorafgaand heb ik gevraagd of ik werkelijk alles mocht zeggen wat ik dacht zonder er doekjes omheen te binden. Dit mocht, en zeker met een goede dosis humor!

Ik gaf aan dat de spanning tijdens het eerste gesprek goed voelbaar was. Dit is natuurlijk begrijpelijk aangezien je met een coachingstraject begint wat nieuw is en waar geen makkelijke dingen worden besproken. Daarnaast bestond de angst dat dit traject ook weer op een teleurstelling zou uitlopen. Ik gaf aan dat ik haar begreep waarom ze voorheen de leiding in gesprekken overnam, dit geeft immers controle. Daarnaast is het ook spannend en tegelijkertijd eng om dingen in je leven aan te pakken. Zo moet je verantwoordelijkheid nemen voor je eigen geluk. Verder was ze erg zorgzaam en kwam ze geïnteresseerd over, prettig voor een ander maar ook een grote valkuil. Door genoeg met andere bezig te zijn loop je de kan jezelf en je eigen behoeften straal voorbij te lopen. Tijdens het coachingstraject gaf ik aan dat het om HAAR zou gaan en niet om mij of anderen tijdens gesprekken.

Doel coachingstraject

We hadden afgesproken dat wanneer zij de leiding in het gesprek nam of teveel met anderen bezig was ik dit bij haar zou terugleggen. Samen keken wij er dan naar, namelijk waarom zij dit deed en praten er dan over. We moesten er regelmatig door lachen en het ijs leek gebreken. Er ontstond een voorzichtige hoop bij Wendy, namelijk dat dit coachingstraject dit keer heel misschien WEL een succesvol coachingstraject zou kunnen worden.

Het coachingstraject gaandeweg

Tijdens het tweede gesprek hebben we tijd genomen om te kijken wat Wendy nu precies wilde halen uit de gesprekken. Tijdens het eerste gesprek werden er zoveel problemen aangegeven dat we die nooit allemaal zouden kunnen behandelen tijdens ons coachingstraject. Wendy gaf hierbij aan dat ze al een geruime tijd met problemen rondloopt en het gevoel kreeg er nooit meer vanaf te komen. Problemen zoals veel bagage uit het verleden, niet weten hoe ze hier mee om kon gaan, als gevolg vluchten in zorgen voor anderen en hiermee zichzelf totaal uitputte.

Ik heb uitgelegd dat als we alle problemen zouden inventariseren en er een paar samen zouden oplossen/aanpakken. Ik was er van overtuigd dat andere problemen zelf verder opgelost konden worden. De keuze viel voor een stap-voor-stap aanpak. Gelukkig vond ze dat een goed idee.

Oplossing van het knelpunt

Onze conclusie was dat rust vinden voor nu het voornaamste was. Rust is iets wat ze in geen tijd meer had ervaren. Ze was eigenlijk geschokt toen ze dat toegaf en ook moest bekennen dat ze eigenlijk niet wist hoe ze rust moest creëren.
Wendy had voor haar zelf een beeld gemaakt van haar ‘problemen’. In haar hoofd was dit een enorme kast die in de loop der jaren steeds verder is gevuld. Momenteel was deze kast zo vol geworden dat de deuren dreigen open te knallen. Maar ze gaf tijdens het coachingstraject aan dat die ellende die daarmee vrijkomt niet aan te kunnen. Dit zou ze wel graag willen kunnen! Op die manier kon zij haar problemen gaan verwerken en goed aanpakken.

Allereerst geeft ze aan dat ze momenteel geen rust heeft. Zo gaat ze maar door, schiet zij van links naar rechts. Dit komt mede uit angst voor het opengaan van die denkbeeldige deur. Wendy moest dus rust creëren. Ze wenste mij veel succes bij hoe ik dat zou gaan doen.. Gelijk heb ik dit moment gepakt en dit bij haar teruggelegd. Zo is rust creëren een onderdeel waarbij Wendy zelf flink aan de bank mocht. Tijdens onze gesprekken zou ik adviezen en suggesties doen, die zij vervolgens moest gaan uitproberen/oefenen om te kijken of ze haar meer rust en ontspanning opleverden.

Tijdens de gesprekken zocht ze vaak bepaalde grenzen op, kijken of ze weer dingen bij mij kon leggen, ze probeerde mij verantwoordelijk te maken voor haar problemen. De waardering was te zien als dit weer besproken werd en tegen Wendy gezegd werd dat zij echt haar eigen problemen moest gaan aanpakken en dat ik dat niet voor haar kon doen. Zij was diegene die kwam voor hulp, zij moest gehoord en gezien worden en zelf actief aan de slag gaan.

Weg naar de oplossing

Dat zelf aan de slag gaan ging met vallen en opstaan, af en toe zelf met een denkbeeldige ‘schop onder de kont’. Soms is het best fijn als iemand je gewoon zegt wat je moet doen, zeker als dit fijne dingen zijn gaf ze aan. Wendy liet veel te makkelijk de fijne dingen varen omdat er zoveel andere dingen gedaan moesten worden (in ieder geval in haar hoofd; want zo hoort dat nu eenmaal). Dus als eerste zijn we fijne dingen gaan toevoegen aan haar al te drukke bestaan. Dit bleek niet heel handig te werken, haar agenda was gewoon te vol. Samen hebben we eerst gekeken naar wat echt noodzakelijk was, wat Wendy per se zelf moest doen en waar anderen een handje bij zouden kunnen helpen. We hebben hier rijtjes van gemaakt op het bord, zodat ook voor haar visueel zichtbaar was hoe druk ze het had (en ze het ook logisch vond dat ze zo uitgeput was). Enkele dingen bleken niet noodzakelijk, en er konden een boel dingen ook door andere leden van het gezin gedaan worden. Dit scheelde haar een boel “opruimtijd”. Meteen hebben we gekeken voor alternatieve, leuke dingen, voor die vrij gekomen momenten. Waar zou ze nu van kunnen genieten? Ontspannen?

Ze gaf aan te kunnen genieten van kleuren (kleurenboek voor volwassenen had ze aangeschaft) en gewoon lekker douchen, ‘ff’ lekker tutten, een boek lezen of buiten in het zonnetje zitten. Dit is ze structureel gaan doen en gaf haar vaak kleine momentjes van rust. Eventjes niets moeten, niets hoeven en niets denken. Dat hielp goed om haar batterij weer op te laden.

Nadat Wendy had ervaren hoe fijn het was om sommige dingen gewoon voor haar plezier te doen, om even een momentje rust te hebben, hebben we gekeken naar welke dingen (van het eerdere rijtje) ze ‘nee’ tegen zou gaan zeggen. Ze heeft er twee dingen uitgepakt : 1. Stoppen met een bestuurstaak die geen plezier meer opleverde maar alleen stress en frustraties en 2. Op haar werk stoppen met een bepaalde taak die een collega veel beter kon dan zij. Ook dit leverde meer rust op.

Resultaat coachingstraject

Gedurende de sessies viel op dat Wendy steeds rustiger aanwezig was. Ze zat achterover geleund in haar stoel en praatte op een rustig tempo. Dit gevoel had ze ook meer en meer in de thuissituatie gekregen. Ze had het gevoel wat meer overzicht te hebben gekregen en minder geleefd te worden omdat ze meer rust nam. Daarnaast gaf ze aan tegen steeds meer dingen ‘nee’ te zeggen. Zo bepaalde zij steeds meer zelf wat ze wel en niet wilde doen, in plaats zonder er over na te denken als een kip zonder kop rond te rennen. Zij voelde zich hierdoor sterker en kreeg ze tegelijkertijd meer zelfvertrouwen. Nu kreeg ze het gevoel dat ze zelfs de overvolle kast met de dreigende opengaande deuren aan te kunnen.

Tijdens de gesprekken was het voor haar vooral belangrijk om gezien en gehoord te worden. Ja, ze vond dit eng en deed hard haar best ‘zichzelf te vermijden’. Nu kon ze er niet meer onderuit! Dat wilde ze eigenlijk ook niet, daarom had ze hulp gezocht. Zelf had ze er nog niet zo bij stil gestaan dat ze tijdens gesprekken de leiding nam om zichzelf als onderwerp te vermijden, dit inzicht heeft haar verbaasd en geholpen. Als ze werkelijk iets wil veranderen en geholpen wil worden, moet zij zichzelf ook laten zien. Allereerst weet ze nu dat er geen gekke dingen gebeuren als ze zichzelf laat zien. Als tweede dat men haar niet voor gek verklaard, als derde dat zij niet instort. En als laatste dat zij met beide benen op de grond kan blijven staan wat haar heeft versterkt in het durven aangaan van haar ‘overvolle kast’.

Dit gevoel, het gevoel grip te hebben, heeft haar het meest geholpen en betekende dat wij ons coachingstraject konden afronden.

Share.

About Author

Comments are closed.