"Een coach helpt, inspireert en motiveert."

Victorieblog #7 – Vincent

0

Vincent, een jongeman van 24 jaar, meldt zich aan bij de coach, omdat hij last heeft van een sombere stemming. Hij heeft last van een kort lontje, hij slaapt slecht, heeft een onrustig gevoel en heeft moeite met het uiten van zijn woede. Hij reageert vaak (te) heftig op mensen. Nadien heeft hij spijt en kampt hij met een gigantisch schuldgevoel. Hij is nog nooit fysiek agressief geweest, maar hij denkt dat hij mensen wel bang kan maken met zijn manier van reageren. Hij wil niet zo reageren, maar hij weet niet hoe hij hiermee kan stoppen.

Tijdens het eerste gesprek werd duidelijk hoe hij tot nu toe met tegenslagen in zijn leven is omgegaan. Wegens zijn gezinssituatie moest hij al op zeer jonge leeftijd ‘volwassen’ worden en werden er hoge eisen aan hem gesteld. Hij moest alles goed doen en zelfs dan kon het nóg beter. Vincent bleek zelf ook perfectionistisch ingesteld te zijn. Kortom, hij is niet mild voor zichzelf.

Aan de slag

In het begin van het coachingstraject heeft Vincent opgeschreven hoe vaak het voorkomt dat hij ergens explosief op reageert. Hij schreef daarbij ook op wat hij dacht en voelde op dat moment.

De registraties van Vincent lieten zien dat hij vooral explosief reageerde, wanneer hij het gevoel kreeg dat hij bekritiseerd werd. Deze specifieke situaties hebben we onder de loep genomen. Werd er werkelijk kritiek tegen hem geuit? Wat werd er precies gezegd door die ene collega? Wat waren de gedachten van Vincent die als eerste door zijn hoofd schoten?

Terughoudendheid

Vincent vond het lastig om zijn gedachten te bespreken en te veranderen en gaf dit aan bij de coach. Daarom werd er afgesproken om te kijken hoe hij zijn gedrag zou kunnen veranderen tijdens situaties waarin hij normaal gesproken explosief zou reageren. Vincent koos één situatie uit waarvan hij wist dat die situatie zich vaker voordoet. Deze situatie werd in de sessie stap voor stap nagespeeld. Vincent mocht in eerste instantie reageren zoals hij altijd zou doen. Vervolgens probeerde hij ook alternatieven uit. Eén alternatief wilde hij graag proberen; als een collega bepaalde dingen tegen je zegt, die jij ervaart als kritiek, dan ontvang je je collega (bijvoorbeeld door oogcontact te maken en te zeggen ‘oké, ik heb je gehoord’ op een neutrale toon) om vervolgens rustig door te gaan met je werkzaamheden. Vincent probeerde dit uit op het werk en merkte dat het opgefokte gevoel nog steeds bij hem bleef, maar wel in mindere mate. Hij had geen last meer van een schuldgevoel, omdat hij niet meer explosief had gereageerd. Vincent bleef dit alternatief toepassen en merkte dat het opgefokte gevoel steeds minder werd.

De nieuwe inzichten

Na deze gedragsverandering werden de opmerkingen van de desbetreffende collega onder de loep genomen. Gaf zijn collega nou werkelijk kritiek of bood hij slechts zijn hulp aan? Tijdens deze gesprekken kwam Vincent langzaamaan tot de conclusie dat het meestal suggesties waren van collega’s of het aanbieden van hulp in plaats van bekritiserende opmerkingen. Een enkele keer bleek het ook plagen te zijn en werd hem duidelijk dat hij dan gewoon terug zou kunnen en mogen plagen.

De conclusie

Vincent vond het nog steeds moeilijk om hulp van een collega niet direct als kritiek op te vatten. Als een dergelijke situatie zich nu voordoet en hij heeft hierbij de gedachte “ik krijg kritiek, dus ik doe het niet goed” in zijn hoofd, dan probeert hij de situatie vanaf een afstandje te bekijken, zodat hij beter kan beoordelen wat er precies is gebeurd. Daarnaast heeft Vincent meer en betere alternatieven geleerd hoe hij kan reageren als hij een opgefokt gevoel krijgt. Hierdoor kan hij meestal rustig(er) blijven in de situatie. Op die manier kan hij de situatie beter inschatten dan voorheen; namelijk dat hij ofwel hulp krijgt aangeboden, dan wel een vraag krijgt of misschien wordt geplaagd. De explosieve reacties komen tegenwoordig niet meer voor.

 

 

Share.

About Author

Comments are closed.