"Een coach helpt, inspireert en motiveert."

Grenzen stellen

0

Het lijkt een afgezaagd onderwerp: grenzen stellen. Naar alle waarschijnlijkheid heb jij dit al meerder malen tegen anderen gezegd en anderen al vele malen tegen jou. TOCH is verdieping hier noodzakelijk, want zo makkelijk of eenvoudig is het nog niet om je grenzen te herkennen. Laat staan om ze dan ook naar je omgeving toe duidelijk te stellen, dat vergt NOG meer. We weten allemaal ergens wel dat het belangrijk voor ons is want over je grenzen laten gaan betekent frustratie oplopen, irritatie voelen, druk opbouwen, onnodig energie en tijd verspillen, te veel hooi op je vork nemen en uiteindelijk veel stress en overbelasting.

Even een kort onderzoekje om te kijken hoe het met jouw grensbewaking zit. Ben je het deze week wel eens niet eens geweest met een collega, werkgever, werknemer of vriend, relatie of kennis? Bedenk even heel concreet een aantal situaties, het mag ook in de weken daarvoor zijn geweest. Heb jij jouw onvrede in alle gevallen kenbaar gemaakt? Nee? En waarom niet?

Eerste stap: Wat is een grens?

“Ja, maar dat doet iedereen toch? We zeggen toch nooit altijd wat we denken?”

Klopt, maar we laten ook bijna allemaal structureel wel meer of minder over onze grenzen gaan. En in het geval waarbij je van binnen iets onprettigs voelt in meer of minder mate is eigenlijk jouw grens al bereikt! Dat je na het detecteren van dit onprettige gevoel besluit om niet te reageren is iets anders, het gaat erom dat je dit opmerkt bij jezelf. NEE, we maken nu niet iets heel groot wat onbelangrijk of onschuldig is, we leggen juist de vinger op de zere plek! Het is nu namelijk belangrijk dat je goed beseft wat jouw GRENS eigenlijk betekent. Wat we bedoelen met jouw grens is een hele snelle, vaak automatische en persoonlijke afweging of iets wel of niet goed voelt.

Maar omdat we gewend zijn ons aan te passen aan anderen en meegaand te zijn, zijn we er vaak helemaal niet zo goed in om goed aan te kunnen voelen wat we zelf eigenlijk van iets vinden… Je partner kan iets zeggen of doen wat jouw even een vervelend gevoel geeft. In hoeveel gevallen zeg je tegen jezelf: “ach hij/zij bedoelt het goed, laat maar gaan” of “Ik zie dat anders, maar ik bewaar de vrede wel”. Natuurlijk is het niet zo dat je altijd over tegenin moet gaan als je dat voelt en dat je altijd letterlijk tegen iedereen moet zeggen wat je voelt, maar je moet goed weten van jezelf wat je EIGENLIJK ECHT VINDT! Dit is namelijk de basis voor het kunnen aangeven van je grenzen, het voorkomen van overbelasting, beter taken kunnen delegeren, makkelijker verantwoordelijkheid over kunnen dragen, etc. Dus ook hier is stil staan bij je gevoel en luisteren naar je gedachten wederom essentieel.

Tweede stap: Grens bewaken!

Het is niet voor niets voor velen van ons een probleem om onze grens te stellen wanneer we eenmaal weten en voelen dat dit nodig is. De redenen dat we geen grenzen stellen komen vaak voort uit de volgende punten:

  • Angst voor sociale afwijzing: veel mensen willen heel graag aardig gevonden worden en hebben niet eens meer door dat ze aar­dig gevonden willen worden “koste wat het kost”. Hun leven wordt eigenlijk geleid door de goedkeuring van anderen. Door ‘nee’ te zeggen tegen een verzoek zou iemand wel eens minder positief tegen je aan kun­nen gaan kijken of kunnen ze teleurgesteld in je zijn en dat wil je voorkomen. Je gaat er dus vanuit dat afwijzing het ergste is wat je kan overkomen.
  • Schuldgevoel: als ik ‘nee’ zeg voel ik me schuldig. Je hebt het idee dat je anderen iets schuldig bent. Dit is vaak niet het geval, ook al kunnen mensen je dit gevoel geven door bijvoorbeeld te zeggen dat ze het zonder jou niet redden o.i.d. Hierdoor krijg je de veronderstelling (lees: gedachte) dat jij verantwoordelijk bent voor het behalen van een taak, voor het geluk of het oplossen van de pijn van een ander, waardoor je het werk van anderen gaat overnemen of de problemen van anderen gaat oplossen. Fijn zo’n groot verantwoordelijkheidsgevoel, maar je gaat hierdoor de last van anderen op je schouders nemen. Een last die veel te zwaar kan gaan wegen. En betrap je jezelf er ook op dat je jezelf gaat verantwoorden als je keer nee wilt zeggen? Dat klopt natuurlijk niet.

Want uiteindelijk is iedereen verantwoordelijk voor zichzelf. Dat geldt ook voor jou: er is maar een persoon die ervoor kan zorgen dat je een leuk en gelukkig leven hebt, en dat ben je zelf. Jij kiest er op deze manier voor de last van anderen op je te nemen terwijl ze die last eigenlijk zelf moeten dragen!

  • Angst voor gevolgen: Je haalt je allerlei rampscenario’s in je hoofd over wat er gaat gebeuren als jij nee zegt tegen die collega, vriend of werkgever. “Ik zal hierover worden afgerekend”, “ik raak mijn baan kwijt”, “mijn partner gaat me verlaten”, “die collega vindt me niet meer aardig”.

Om daadwerkelijk jouw grens aan te geven aan je omgeving MOET je weten wat jouw reden is om het niet te willen doen… Want in heel veel gevallen spelen hier irreële gedachten en irreële verwachtingen een rol. Wanneer je deze niet in kaart hebt gebracht en goed hebt onderzocht zal je niet tot actie over gaan! Je bent immers overtuigd dat je door moet gaan met ja zeggen, werk aannemen, kritiek slikken of wat dan ook.

Kijk dus goed naar deze bovenstaande redenen. Ga dan bij jezelf na wat er precies speelt als jij merkt dat je iets niet prettig vind of als je voelt dat je teveel gaat doen. Stel jezelf dan steeds de vraag: Waar ben ik bang voor? Als een van de drie bovenstaande redenen speelt is het tijd voor een klein experimentje. Wijs een keer een verzoek of vraag af en test dan uit of wat jij in je hoofd hebt, of dat klopt. Komen je angsten uit? Wordt je afgewezen? Ga je je vreselijk schuldig voelen of komen al die rampscenario’s in je hoofd ook daadwerkelijk uit?

Ben er snel bij!

Ken je ook niet het voorbeeld waarbij die collega een vervelend grapje over je maakt, maar jij zegt hier niks van. Een paar dagen later nog zo’n grapje, jij zwijgt weer. Een week later zit je met je team in overleg en deze collega levert kritiek op jouw plan maar jij besluit niet te reageren in de groep. Wanneer deze collega een paar dagen later als enige niet mee wil doen aan een gezamenlijk cadeau barst bij jou de bom: “Hoe haal je het in je hoofd om als enige niet mee te doen! Egoïst!”. Terwijl deze goede man of vrouw wellicht even financieel moeilijk zat of met zijn of haar partner al een persoonlijk cadeau had geregeld… En deze collega begrijpt totaal niet dat jij zo buitensporig kwaad wordt over een cadeau. Je hebt natuurlijk al vaak geslikt en jouw grens niet rustig aangegeven. Het resultaat is pas een reactie als de bom barst en deze reactie is ongepast en niet professioneel… Daarbij was je in de aanloopfase hiernaar toe al lang niet meer objectief en dus ook niet professioneel…

Werk te doen dus! Waar liggen jouw grenzen, wanneer zie je dit en bij wie? En laat jij het niet vaak veel te ver komen?

Doe komende 7 dagen om de andere dag een klein experimentje met je grenzen aangeven. Om de andere dag verplicht je jezelf om je grenzen een keer aan te geven. En vervolgens ga je kijken wat de gevolgen ervan zijn. Wedden dat het achteraf altijd meevalt……

 

 

 

Share.

About Author

Comments are closed.